HİÇ ÖLMEYECEKMİŞ GİBİ YAŞAYANLAR DA ÖLÜR…
Kimi insan hiç ölmeyecekmiş gibi mutlu yaşar, Kimi insan da “EMANETİ TAŞIYORUZ” Diye korkarak, sinerek, kendini yok sayarak yaşar…
Abdulkadir Kaçar
-
…
Ölüm insanın üstüne giydiği, ya da
Giydirildiği son bir elbise gibidir,
Bazılarına inanılmaz çok yakışır,
Öyle ki o insan çok önemsiz görünen,
Çok vasıfsız, hatta sıradanın altında,
Çok aptalcasına giyinse de,
Herkes tarafından yok sayılıp,
Yaşadığı sürece aşağılansa da,
Ölüm isimli elbisesi ona teni gibi yakışır,
Saçı, sakalı, kıyafeti, vücudunun bir organı haline gelir,,
O sıradan insan öyle bir ölür ki;
Herkese örnek olacak biçimde
Bir vedalaşmayla hayat isimli sahneden,
Yaşadığının tersine görkemli biçimde inip gider,
Arkasında hiç beklenmeyen dualar,
Alkışlarla, iyilik güzel anılarıyla yolcu edilir,
…
Ölüm isimli son elbise hiç yakışmaz,
Çok iğrenç, ilginç, çok çirkin eğri durur,
Ölen kişi kaç yaşında olursa olsun,
Hangi üsttün kariyere sahip olursa olsun,
Ömrünce niteliği ve niceliği ne olursa olsun,
Parası, pulu, otoritesi, toplum içindeki etkisi,
Yetkisi, toplum içindeki konumu ne olursa olsun,
Yaşamı boyunca, ne kadar güzel giyinirse giyinse,
Ne kadar pahalı kıyafetlerle görkemli biçimde yaşasa,
Ne kadar pahalı parıltılı ve zengin,
Ziynet eşyaları takıp takıştırsın kendini süslesin,
O kişide ölüm çok yapak, inanılmaz eğri,
Yamuk, yakışmayacak biçimde çirkin durur,
Onun son yolculuğunda insanlar arasında,
İnanılmaz bir huzursuzluk, bir doyumsuzluk,
Bir negatif enerjiyle ölüm ona yakışmaz,
Ama gitmekten başka çaresi de yoktur,
Kalanların da güzel şeyler söylemediği biçimde
Gönüller buruk, yüzler asık olarak tören sona erer,
…
Bazı insanlar ise ne yaşadığının ne de ölümün farkındadır,
Taş, koyun, ot, ağaç, yılan, su, kedi, köpek neden varsa
O kişi de hayat isimli bu tiyatro sahnesinde,
Sadece öyle vardır işte, bin yıl var olsalar da
Bu sahnede ne yaşadıkları, ne öldükleri,
Tarih ve zaman isimli iki bilge tarafından
Artı geniş halk kitleleri tarafından asla
Fark edilmez, edilemez, edilemeyecektir,
Sessizce gelir, sessizce yaşar, sessizce çeker giderler,
…
Başka itici, kendini beğenmiş ilginç bir guruba gelince,
Onlar hiçbir şeyi beğenmez, hayat başta,
Olmak üzere çevresinde olup biten her şeye meydan otur,
Bu dünya sahnesini kendilerinin oluştuğuna inanırlar,
Diğer insanlara, doğaya, acılara, hastalıklara,
Canlı cansız diğer tüm varlıklara karşı tepkilidir,
Devlete, millete, politikacılara, hükümete meydan okur,
-Hükümet mi?
-O da kim derler,
-Lider mi?
-Kardeşim en büyük lider benim,
-Parti mi?
-Dünyanın en büyük partisi benim, kendimim,
-Hastalık mı?
Ne hastalığı, ben öyle bir şey tanımıyorum derler, hastalık benden korksun derler,
…
Hayatı oluşturan, çevresindeki canlı cansız,
Hemen her şeye kendilerince muhalefet ederler,
Yediği içtiği her şeyi beğenmez, her şeye meydan okur,
Meyvesini yediği ağaca, kullandığı otomobile,
Evindeki klimaya, televizyona, telefona, internete,
Diğer akrabalarına, çevresindeki tüm insanların,
Hepsine yani beşikten mezara kadar her şeye meydan okur,
…
Her şeyin en güzelini, en pahasını, üstününü,
Her şeyin en değerlisini sadece kendine layık görür,
Diğer insanları üstüne bastığı karo gibi görür,
Burnu daima havalardadır, yere düşse bakıp almaz denir ya öyle tiplerdir,
…
Ama sıra ölüme gelince onu da tanımaz;
Hatta dalgasını geçmeyi sürdürür, ömür boyunca;
-GELECEĞİ VARSA GÖRECEĞİ DE VAR, der,
…
Günü dolup, zamanı bitince, karşısına ölüm;
-HAYDİKALK ATTA GİDECEĞİZ diye çocuklara davrandığı gibi davranınca,
Eli ayağa dili dişi bağlanır, şaşırır çünkü ölmeyecekmiş gibi yaşamıştı,
Doğduğu andan itibaren öyle bir hava yaymıştı,
Ölümle karşılaşınca; diz çöker, koşulsuz boyun eğer
Teslim olmaktan başka seçeneği kalmamıştır,
Ölüme meydan okuyan kişi; artık ölümün meydan okuduğu kişidir;
Sessiz, sedasız, itiraz etmeden, böbürlenmeyi,
Bir yana bırakır dünyanın en uyumlu,
En sakin, en söz dinleyen, en iyi insanı olarak,
Onun kollarına kendini bırakmaktan başka çaresi kalmaz,
Yaşarken sergiledikleri şov ve renkli kişilikleri
Ölüm anında sessizliğe ve “BİR AN TÖREN BİTSE
GİTSEK” diyenlerce gönderilir,
…
Sonuçta;
Ölüm isimli giydiği son elbise bazılarına çok yakışır,
Bazılarında çok iğrenç durur, öleni de çirkinleştirir,
Bazıları da son ana kadar ona kafa tutar ama;
-BAŞLAYAN HER ŞEY BİTECEĞİ GİBİ; HAYAT SERÜVENİ BAŞLAYAN HERKES İÇİN YÜZDE YÜZ SON BULACAKTIR…
Tatlı dil, güzel yüz, iyi insan olmak, iyiliklerle yaşamak, iyilerle yaşamak, hayat serüvenini daha sonra bu sahneye çıkacaklara bizi anlatması için ölümsüz olduğuna inandığımız eserlerimizle süslemek esas olmalıdır…
ABDULKADİR KAÇAR ADANA 2026
